دنیای مجازی واقعی بود ، تنهای مجازی واقعا تنها بود

همیشه موقع جدایی دلم آدم میگیره ...
همیشه حرف از جدایی هم که میشه دل آدم میگیره ... 
ما یعنی آدمایی که همشون الان زنده ان زندگی مسخره ای داشتیم . همه جا میشنویم که بهمون میگن :
خاطره هامون مجازی شدن ، جرات هامون مجازی شدن ، شعورمون مجازی شده ، فرهنگمون مجازی شده ، آرامشمون مجازی شده ، تنهایی مون مجازی شده و دورهمی هامون هم اولین چیزی بود که مجازی شد . مجاز از جمع هامون ... مجاز از دوستامون ... مجاز از عشق ... مجاز از زندگی ...
مهم تر از همه مجاز از واقعیت ...
ولی دست ما بسته است . دوستی واقعی نبود ، آرامش واقعی نبود ، دورهمی واقعی نبود ، عشقمون واقعی نبود ، زندگیمون واقعی نبود ...
دنیای مجازی ولی واقعی بود ... 
خیلی ها تنهای دنیای مجازی بودن و هستن . سیستم ارباب و نوکری و نوچه پروری هم مجازی شد 
خیلی ها مجیز خیلی های دیگه رو میگفتن و میگن . خیلی ها حتی الکی هم نتونستن خودشون باشن .. 
کاری به اینترنت ملی ندارم ولی اگه یه روزی دیگه چیزی مجازی نباشه و هیچ احمقی نتونه مجازا مهم بشه ، هیچ تنهایی نتونه مجازا گل سربد همه مجالس باشه و اعتماد به نفس های کاذب بشکنه چی میشه ؟ دل خیلی ها به همینا خوشه ... خیلی ها زندگی واقعی رو گذاشتن کنار ..
تکلیف خوب های مجازی چی میشه ؟ تکلیف کله خر های مجازی ؟ تکلیف دختربازی های مجازی چی میشه ؟ نمیدونم جواب اینارو ... ولی اینو میدونم که خیلی ها تنها تر از تنهای مجازی میشن ... 


Post a Comment